গরমর সময়হান। বরন বাদলর দেহা নেই। সরা, খঙ, লঙ্গেই বারো বিলরমা পানি নিয়াম নেই। আসাংপা গাছর হুনারুপার ফলফুলে বেড়াখালর গল্লা বারো কাটাবেড়ার বেরুনিয়ে গাঙহানর প্রাকৃতিক দৃশ্যহান পাহাত মনরে চরকরের। গাঙহানর বাঙেদে বিলগর পরলেই সাজেল, বাতেদে অপরূপ আসাংপা রঙর টেঙারাগ। মুঙেদে, সরার পারে মহাদেবর মন্দিরগ দেখলে আপ্পানে মনে ভক্তি ভাবহান উদয় অর। বারো পিঠিয়েদে লঙ্গেইহান লালয়া বাজারহানর মেঠেল। এসাদে অপরূপ অপূর্ব সাজেলে লীলাখেলা করিরি প্রকৃতি ইমার গাঙে ডাঙর অয়া পালয়া নাপাল করিয়া আসিতা আপাঙ বারো তার মালক। আকদিনকার য়ারিহান। মালকে আপাঙরে ডাহিয়া মাতল— বাবা আপাঙ! দোকানেত্ত ডাইল কতগ আনিয়া আইগা। এতা মাতিয়া রুপা আহান মালকে আপাঙরে দিল। ঔ রুপা উহান পেয়া আপাঙ ‘ইমার কথা না পাহুরতৌ' বুলিয়া ডাইল! ডাইল! বুলিয়া জপ করে করে দোকানে সালইল ৷ দোকানে যিতেগা লঙ্গেইহান লালনি লাগের। লঙ্গেইহানর পানি নিয়াম নেয়নিয়ে আটিয়া লালনি য়াকরের। আপাঙৌ লঙ্গেইহান লালইতেগা গিয়া মহা ফাপর আগত পড়িল। মালকে মাতেসিলি ‘ডাইল' শব্দ এগ পাহুরেবেল। উপায় নাপেয়া লঙ্গেইর পানিত বিসারাত লাগিল। মানুয়ে আংকরতারা—