নুয়া রানীয়ে শৌ দ্বিয়গিরে এসাদে লাংলাকে বেলেয়া জ্বির আঙারাত ডহেইরি পারা। তানুর বাপকরে হবা করে ঘরলালটুমগর সাদে বুলেয়া সুমঠিগ করল। এখুরুমতে বেয়াপা এগই যেহান মাতলৌ চুম পার। নিজর জিপুতে মাতলে আপ্পানে লাল পার। পকশৌ উতা নুকুলিয়া খৌনাগ পেইবাতাই অকাটানি অকরিরি, বঙিরি। বেয়াপা উগই রাজাগিরিরে ডাহিয়া চিক্করে ফংকরেদিরি- তোর জিলকে তোর মুরগ তুপকরেদেনাত পড়েছে। কারাং চরেদে মাহা লেপসে কিগুই জানে। পেটগ গজেদে কায়া আহেযারগা। দিনে রাতিয়ে বঙিরি। গাঙ দেশে হাব্বিহানে চি চি করতারা। লাজহানে মুর তুলিয়া আটে নারলাং। এতাপারা রাজার জিলক এগই পথর মানুরাং মাহা লেপইলি থাংতে মানুর থতাতে ধরিয়াউ থনা নুয়ারিয়ার। মুনিশৌ উগই এতা হাবি হারপেয়া হুনিয়াউ কিন্তু আহান না বাগার মাহিতে উগরেউ ডাঙর ডান্ডি আহান করানি থক। বনকরে খেদিয়া তা আইতই উবাকা তোরে সেদেইতই। তা থকয়া রাজাগিরি যেহান করলেউ দ্বিয়গিরে সেচানির ঠৌরাং আহান কর। রাজাগিরি এগ এহান হুনিয়া কিহান করানি পথ নাপার। দ্বিমনদিশা অইল। শৌগিরে মারানিহান না দেশ গাঙে রাজার মানহান জিংতা করানিহান কুংহান। লেপইল শৌগিরে মারানিরকা। এতা থায়া কিতা